Sluiten
0
Selecteer winkelwagen

Er bevinden zich al producten in de winkelwagen van uw gebruikersaccount. Welke winkelwagen wilt u bewaren?

Winkelwagen voor gasten Bestaande winkelwagen

Waar kom je vandaan?

"Waar kom je vandaan?" Een ogenschijnlijk simpele vraag. Maar als die vraag me gesteld wordt, vraag ik me altijd af: Zeg ik waar ik nu woon? Of waar ik ben opgegroeid? Of misschien toch waar ik geboren ben? Voor sommige mensen geldt voor alle of ten minste twee van de drie vragen hetzelfde antwoord, anders zouden ze zich dit alles niet afvragen. Ik ben geboren in een ander land dan waar ik nu woon. Toen we dat land verlieten, was ik bijna vier jaar oud. Ik was te jong om te begrijpen wat het allemaal inhield, te jong om me te herinneren hoe het was en te jong om naar de tradities te leven. En toch hoort een deel van de cultuur, de taal, de levenshouding voor altijd bij mij en doet me regelmatig kort stilstaan bij deze eenvoudige vraag. Het is voor mij een kwestie van verbondenheid. In welke culturen en bij welke tradities voel ik me goed? Als het aan mij lag, zou deze simpele vraag eerder moeten zijn: "Waar voel je je thuis?" Dan is het antwoord heel eenvoudig. Ik voel me thuis waar de mensen wonen die het dichtst bij me staan. Precies zo is het voor mij bij VEGA. Ik voel me verbonden met de mensen, de tradities en de cultuur van het bedrijf en ik voel me er thuis.

De garage

Aan het einde van een typische dag bij VEGA zet ik mijn computer uit en wens iedereen een prettige avond. Maar toen ik die ene keer in mijn auto stapte om naar huis te rijden, was er een probleem! Mijn auto wilde niet starten... Ik voelde me plotseling alleen. Ofschoon ik niet bepaald technische kennis heb, probeerde ik zo goed als ik kon het probleem te vinden. Na enkele minuten vergeefs te hebben geprobeerd het probleem te achterhalen bedacht ik hoe ik in vredesnaam thuis moest komen (ik woon ongeveer 20 kilometer van VEGA vandaan). Ik werd steeds angstiger en nerveuzer. Plotseling hoor ik achter me: "Kunnen we je helpen? Wat is het probleem?" Als ik me omdraai, zie ik twee van mijn collega's staan. Ik had mijn zenuwen meteen weer op orde. Daar stonden we, en we probeerden mijn auto te starten. Er kwam een derde collega bij, toen een vierde, een vijfde... Geleidelijk aan verzamelde zich heel VEGA zich rond mijn auto en werkte als een team samen om een oplossing te vinden. Helaas werd na enkele tientallen minuten het probleem gevonden en er bleek niets anders op te zitten: de auto moest naar de garage. Maar op dat tijdstip waren alle garages al dicht. Mijn auto zou de volgende ochtend opgehaald worden. Een van mijn collega's bood aan me naar huis te brengen en me de volgende dag weer op te halen. Ik was opgelucht. Sinds die dag besef ik dat VEGA niet zomaar een bedrijf is, maar een FAMILIE.

Verheven hoogten...

Tijdens een zweefvlieguitje tijdens mijn opleiding raakte ik met de personeelschef in gesprek over mijn hobby (klimmen, al dan niet in de bergen) en zijn tijd bij de para's in het leger. Al gauw kwamen we op het onderwerp hoogtevrees, waarbij hij me uitlegde dat hij al duizelig werd op een niet al te breed wandelpad in de bergen. Tijdens zijn tijd als parachutist had hij echter anders tegen hoogten aangekeken. Ik kon me moeilijk voorstellen dat iemand hoogtevrees had op een bergpad, maar niet bij het parachutespringen. De ervaringen op verheven hoogten verbinden ons op een bijzondere manier.

Van gast tot teamlid

In 2019 heb ik voor het eerst een bezoek gebracht aan het Duitse moederbedrijf en het Italiaanse hoofdkantoor van VEGA. Ik maakte echter geen deel uit van het personeel, maar was als gast uitgenodigd voor een persconferentie over sensoren 2020. "Wat zou ik graag bij een bedrijf als dit werken. Alles lijkt een diepere betekenis te hebben en niets wordt aan het toeval overgelaten. Wie weet... misschien op een dag...", dacht ik. Welnu, in 2022 werd ik opgenomen in het marketingteam en ik ben dus nu gewoon onderdeel van dit geweldige bedrijf. Blijer word ik echt niet.

Over grenzen heen

Toen ik bij dit geweldige bedrijf werd aangenomen, moesten mijn gezin en ik naar een andere stad verhuizen. De eerste persoon die ik ontmoette, gaf me een karakteristieke pop (Lele) die tot het cultureel erfgoed van ons land (Mexico) behoort. De pop was onderdeel van de decoratie op de dag van de opening van de kantoren. Deze opening werd bijgewoond door mensen uit andere landen en zelfs van andere continenten. Ze leerden een deel van het culturele erfgoed van ons land kennen en sommigen namen zelfs een kleine Lele mee naar huis als souvenir. De waarden verbondenheid en menselijkheid komen tot uiting in het feit dat we in staat waren om over grenzen en talen heen met elkaar in contact te komen. Dit alles hebben we te danken aan het feit dat we deel uitmaken van een inclusieve en wereldwijde onderneming, VEGA.

Het is geen toeval, het is onvermijdelijk

Van 6 tot 15 mei ging ik op een 11-daagse zakenreis naar het Duitse hoofdkantoor om deel te nemen aan de introductietraining. Het was de eerste zakelijke reis na mijn indiensttreding, dus ik en andere collega's reisden verwachtingsvol en opgewonden naar Duitsland. De accommodatie, de inhoud van de training, de collega's, het eten, de cultuur en het vermaak - alles was geweldig en overtrof onze verwachtingen. De training was perfect en het schema zat echt goed in elkaar. Nadat alle afspraken waren afgewerkt, nodigde onze algemeen directeur mij uit om op onze laatste dag in Duitsland samen met een andere collega te lunchen. Dus ik ging lunchen met de collega met wie ik samen in de opleiding zat. Voor het hotel ontmoetten we Julia Seckinger, die eerder bij VEGA had gewerkt, en Steffen Kopp, die in Korea altijd erg behulpzaam was bij IT-vragen. Na onze aankomst in Duitsland maakte onze algemeen directeur een afspraak voor een lunch met Julia en Julia nodigde daar Steffen bij uit, maar wij wisten niet dat Steffen er bij was en niemand realiseerde zich wat voor een gelukkige omstandigheid dat voor ons zou blijken te zijn. Hoe dan ook, we gingen met ons allen lunchen en hadden het heel gezellig, en tijdens eten kreeg ik op mijn telefoon een melding dat er een e-mail was binnengekomen. Dus ik moest die even lezen. Ik opende de e-mail met bonzend hart omdat ik wachtte op de uitslag van een PCR-test^^ (ter informatie, een negatieve testuitslag is een van de noodzakelijke documenten om te kunnen terugkeren naar Korea), maar de e-mail was geblokkeerd vanwege een gecodeerde bijlage. Ik liet de e-mail meteen aan Steffen zien en vroeg of er een mogelijkheid was om het probleem te verhelpen en zoals altijd vond ik bij hem de oplossing. Wat zou er gebeurd zijn als Steffen er niet was geweest? Het was op een zaterdagmiddag... in Duitsland... Het zweet loopt nog steeds over mijn rug als ik er alleen al aan denk. Na de lunch kwam Steffen mee naar huis en loste het probleem van de geblokkeerde e-mails voor ons allemaal op, zodat we eindelijk konden zien dat de testuitslag werkelijk negatief was en we de volgende dag veilig naar Korea konden terugkeren. Het was een toevallige ontmoeting, maar ik denk toch dat het een onvermijdelijke ontmoeting was, omdat ik geloof dat alle medewerkers van VEGA altijd met elkaar verbonden zijn. Nogmaals onze grote dank aan iedereen die voor ons heeft gezorgd tijdens de periode van de training.

Verbondenheid is meer dan technologie

Wanneer we in de wereld van vandaag het begrip connectiviteit tegenkomen, denken we aan internet, sociale media, wifi, smartphones enzovoort... Misschien houden we ons zelfs bezig met het concept "transhumanisme", een theorie die voorstelt hoe een mens met het internet kan worden verbonden. In het bedrijfsleven is het menselijke aspect van de relatie die wij met klanten en cliënten delen, van cruciaal belang. Naar mijn mening is dit belangrijker dan producten en technologie, omdat de tijd en moeite die wij investeren in het opbouwen van vertrouwen en een klant-/cliëntrelatie, een effect op de lange termijn heeft. Daartoe is het nodig dat wij hun behoeften, angsten en verlangens kennen en op menselijk niveau met hen in contact treden, dat wil zeggen, dat we belangstelling tonen voor hun herkomst, geschiedenis, cultuur, enz. In april 2014 hebben mijn partners en ik in Ghana vier jaar lang onvermoeibaar gewerkt aan een aanbesteding voor een groot project, totdat we op vrijdag 18 april 2014 ons bod konden verdedigen voor een publiek van leidinggevenden, vakbondsvertegenwoordigers en managers van de National Petroleum Authority. Zoals elke zichzelf respecterende zakenman waren onze schoenen gepoetst, onze pakken gestreken, onze dassen gestrikt en ons haar gekamd - we waren klaar om ons product en VEGA zo goed mogelijk te vertegenwoordigen, en dat was te zien. Onze Ghanese chauffeur, de heer Seith, wachtte ons op in de lobby van het hotel. Hij droeg een kleurrijk overhemd en ik complimenteerde hem met zijn overhemdkeuze. Toen gingen we op weg naar het kantoor van de National Petroleum Authority. De stress en de spanning waren op hun hoogtepunt en één vraag speelde door mijn hoofd: Hoe slagen we erin met al die mensen in contact te komen om ze van onze oplossing te overtuigen? Toen ik onderweg om me heen keek, zag ik dat veel Ghanese mannen en vrouwen zo'n zelfde kleurrijk kledingstuk droegen als onze chauffeur. Ik vroeg aan de heer Seith: "Is vandaag soms een speciale dag, dat iedereen zulke kleurrijke kleren draagt?" Hij vertelde dat in Ghana op vrijdag de dresscode business-casual gebruikelijk is en dat de mannen traditioneel hetzelfde soort overhemd droegen als hij en vrouwen kleurrijke jurken, ongeacht hun sociale of professionele rang of stand. Toen wist ik het antwoord op mijn prangende vraag! Ik vroeg de heer Seith de rit zo te vervolgen dat we langs de markt kwamen, zodat we daar deze shirts ook voor het team konden kopen en besloot onze pakken en dassen te vervangen door traditionele Ghanese shirts. Nadat we de strenge verschijning van onze concurrenten, allen gekleed in pak en stropdas hadden gezien, betraden wij het strijdtoneel waar meer dan vijftig mensen op ons wachtten. De pure blijheid over het feit dat Team VEGA hun cultuur in zijn hart had gesloten, was duidelijk op de gezichten te zien en onmiddellijk voelbaar. Ze waren echt overtuigd toen ze opstonden en ons team een staande ovatie gaven. We hebben die dag harten gewonnen, we waren verbonden! Een paar maanden later bleken we een van de grootste contracten in de geschiedenis van VEGA te hebben binnengehaald, waardoor onze inspanningen om te integreren en te verbinden nog zinvoller en waardevoller bleken te zijn geweest. Connectiviteit is meer dan technologie, connectiviteit is menselijk.

In vriendschap verbonden

De overstap naar een nieuw bedrijf toen ik bij VEGA begon, was spannend en intimiderend tegelijk. In de eerste dagen was ik verloren in een zee van nieuwe gezichten in een omgeving die me ook volkomen vreemd was. Voor het eerst in mijn werkzame leven was ik terechtgekomen in een wereld waar werken samen met familieleden gebruikelijk en zelfs gewenst was en waar veel medewerkers al vele jaren - zelfs tientallen jaren - bij VEGA in dienst waren. Dat alleen al zegt veel over een bedrijf. Tijdens mijn eerste trainingsdagen werd ik uitgenodigd voor een lunch met een kleine groep, waar ik kennismaakte met een unieke chilisoort. Tijdens die lunch leerde ik niet alleen een van mijn lievelingsgerechten kennen, maar ook mijn beste vriend. Sinds dat moment, 8 jaar geleden, zijn we onafscheidelijk en ik dank VEGA voor de kans om goede vrienden te worden met enkele van de beste mensen die ik ooit heb ontmoet. Het is de gastvrije teamomgeving die VEGA onderscheidt van andere bedrijven. Het is echt een familie waar ik trots op ben deel van uit te maken.

Voor mijn broer die ik voor altijd zal missen.

Op de dag dat ik precies twee jaar bij VEGA Thailand werkte, heb ik een briefje aan mezelf geschreven. Ik ben servicemonteur en ik hou van mijn team. We waren met z'n drieën, nu zijn er nog twee - ik ben de jongste. De eerste dag dat ik hier kwam, had ik geen idee van wat de baan inhield. Ik was nerveus en bang. Ik was bang dat ik mijn werk niet zou kunnen doen of zou begrijpen. Ik was bang dat ik iemand zou zijn die te langzaam werkt. Maar mijn collega's gaven me tijd en hielpen me. Ze namen de tijd voor me! Tot nu toe heb ik veel voor VEGA gereisd en op elke reis aten we 's avonds bijna altijd samen. Nu en dan brengen we ook onze vrije dagen samen door. Als ik mijn team als een voorwerp zou moeten omschrijven, zou ik kiezen voor de VEGA-schroevendraaier. Die ziet er misschien klein uit, maar hij is heel flexibel in het gebruik en ontzettend sterk. Net als mijn driekoppige team. We passen perfect bij elkaar. In de afgelopen twee jaar lang ben ik elke dag iets beter geworden! Ook al zijn we nog maar met z'n drieën, waren er hindernissen en hadden we veel energie nodig, het is tot nu toe erg leuk geweest.

Ik hoop dat mijn broer me nu kan zien en dat hij trots op me is! 

Een goede ruil

Meer dan 20 jaar geleden solliciteerde ik naar een baan bij VEGA. Een paar weken later werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Aan het eind van dat gesprek kreeg ik te horen dat er een tweede gesprek zou komen als dat nodig was. Korte tijd later ging ik op vakantie naar Italië - we gingen kamperen. Na vijf dagen ging mijn mobiele telefoon. Er werd me gevraagd of ik op korte termijn tijd had voor het genoemde tweede gesprek: dat zou de volgende dag om 10:00 uur in de ochtend plaatsvinden. Ik aarzelde niet en stemde toe. Dus pakten we alles snel in en braken de tenten af. Vervolgens reden we de hele nacht om op tijd thuis te zijn. Zonder te hebben geslapen en met rode ogen was ik op tijd voor de afspraak. En het was het waard. Een week verloren vakantieplezier in ruil voor een werkplek waar je al meer dan 20 jaar elke dag met plezier naartoe gaat. Een goede ruil!

Er zijn zoveel verhalen...

Voor mij is het VEGA-tennistoernooi een symbool van verbondenheid. Het is erg leuk om samen met collega's van alle afdelingen een potje te tennissen en plezier te hebben en vooral om 's avonds in het bijzijn van je eigen gezin samen met collega's en hun gezinnen te barbecueën. Af en toe komt er zelfs een VEGA-pensionado langs... Ik beleef altijd veel plezier aan de nieuwe video's die VEGA over zichzelf maakt en publiceert. Die nieuwe video's kijken we altijd met het hele gezin na het eten. Terwijl ik kippenvel krijg en een brok in mijn keel, is de reactie van mijn kinderen anders: Pap, daar wil ik ook ooit werken... Dat maakt me trots! Zaterdagmorgen, prachtig weer, op naar het tuincentrum om de tuin te voorzien van verse planten. Winkelwagen vol, betaald en terug bij de auto het besef dat we er niet over nagedacht hebben we hoe alle planten samen met ons in de auto mee naar huis krijgen! Gelukkig komt er toevallig een collega van het werk langs die ons probleem meteen snapt en niet aarzelt om aan te bieden de planten in haar ruime auto thuis te brengen. Die hulpvaardigheid en verbondenheid zijn niet alleen in Schiltach op het werk voelbaar, maar ook in het privéleven.

Elke dag in gebruik en een link met VEGA

Sinds 2001 werkte ik regelmatig in de schoolvakanties op de productieafdeling van VEGA. In 2003, tijdens een van deze perioden, werd er in Schenkenzell een halve marathon gehouden, waaraan een team van VEGA meedeed. Ik heb toen gevraagd of ik ook als uitzendkracht met Team VEGA mocht meedoen. Ik werd vriendelijk in het team opgenomen en mocht voor het eerst een halve marathon lopen en ik kreeg meteen ook nog een VEGA-hardloopshirt. Na de wedstrijd was de prijsuitreiking en kreeg ik een schoudertas als prijs. Deze tas heb ik sindsdien in gebruik, eerst naar school, toen naar de universiteit en zelfs vandaag nog als tas die ik meeneem naar mijn werk bij VEGA. Na het einde van mijn studie en mijn eerste baan daarna had ik acht jaar geen contact met VEGA. Ik werk nu al 5,5 jaar bij VEGA en de tas vergezelt me nog steeds naar mijn werk en herinnert me steeds weer aan de verbondenheid die ik met VEGA had en hoe ik de weg terug heb gevonden.

Bij VEGA ontstaan vriendschappen

Toen ik hier met mijn opleiding begon, voelde ik meteen verbondenheid met het grote VEGA-team. Vanaf de eerste dag was ik meer dan welkom op de afdelingen, maar ook bij de andere stagiairs. Het feit dat we niet alleen op een afdeling werden ingezet, maar ook zelfstandig samen met de andere stagiairs aan projecten werkten - ongeacht opleidingsjaar en beroepsgroep - heeft van alle stagiairs een geweldig en gezellig team gemaakt. Maar mijn peettante houdt een speciaal plekje in mijn herinnering. Zij zat toen in het derde opleidingsjaar en maakte mijn eerste maanden bij VEGA een stuk makkelijker. Ze leidde me rond in het bedrijf, vertelde me alles wat ik moest weten over de processen bij VEGA en hielp me bij mijn eerste projecten. Haar hartelijke, opgewekte en hulpvaardige karakter gaf mij het gevoel dat ik op elk moment met vragen bij haar terecht kon. Ik heb ongelooflijk veel van haar kunnen leren. Dat ik haar vandaag de dag nog steeds een zeer goede vriendin kan noemen, maakt me erg blij. Nogmaals bedankt, lieve peettante. Het is fijn je te kennen 😊.

Maria in de bergen

Dit is een verhaaltje over eenvoud, nieuwsgierigheid en verbondenheid. Je vindt die waarden overal terug, zelfs op het werk, maar mijn verhaal gaat over de natuur. Ik ben altijd nieuwsgierig geweest en ik heb altijd nieuwe dingen willen uitproberen, ontdekken en beleven. En dan zijn er nog de bergen, die gewoon liggen te wachten om door mij beklommen te worden. Het zijn plaatsen waar ik me nooit zal vervelen. Achter elke rots wacht me een verrassing in de vorm van een adembenemend uitzicht en een nog steilere klim of misschien wel een paar berggeiten. Ik weet nooit wat ik kan verwachten en des te liever blijf ik doorlopen om mijn nieuwsgierigheid te bevredigen. Ik hou van de natuur, leef er in harmonie mee en voel me er het meest thuis. Er is niets mooiers voor mij dan op de top te staan, drijfnat van het zweet. Daarboven voel ik heel sterk de verbondenheid met onze prachtige natuur en aarde. Die band voel je ook met de mensen die op de top staan of mee naar boven lopen. Het zijn altijd nette en hartelijke mensen. Het is me nog nooit overkomen dat iemand met een norse uitdrukking op zijn gezicht rondloopt. En weet je wat? Je hebt er niet veel voor nodig. De kracht zit hem in de eenvoud. Ik heb meestal goede schoenen aan en een rugzak bij me (altijd gedragen door mijn man :D) met zelf klaargemaakte proviand en we zijn altijd vastbesloten om het doel te bereiken. Meer heb je niet nodig! Misschien komt er in de toekomst wel een VEGA-wandeling, waar we de waarden eenvoud, menselijkheid, nieuwsgierigheid en verbondenheid samen meemaken en kunnen ervaren.

Verbondenheid in het hele gezin

Na meer dan 30 jaar bij VEGA loopt de verbondenheid met VEGA door het hele gezin heen. Een paar jaar geleden gaf mijn zoon me deze gele V cadeau voor mijn verjaardag: door hemzelf ontworpen en gebouwd van Lego.